هر سال دریغ از پارسال۲

سال ۱۴۰۴ قطعاً بعنوان سالی تلخ و پرحادثه در حافظه جمعی ایرانیان بود که تا مدتها در اذهان باقی خواهد ماند.

سال ۱۴۰۴ از نیمه می گذشت و مشکلات کشور بیشتر نمایان می شد. با ورود به پاییز و آغاز سال تحصیلی هزینه های خانوارها بیشتر شد. هزینه های جنگ ۱۲ روزه و خسارات به جای مانده از آن هم بر اقتصاد کشور تأثیر منفی گذاشته بود. قیمت اقلام خوراکی در کشور بطرز چشمگیری صعودی شده بود، زمزمه های افزایش قیمت بنزین بیشتر از قبل به گوش می رسید.
تحلیلگران سیاسی مستقل و حتی برخی از مسئولان امنیتی از احتمال بروز ناآرامی در بخش های از کشور خبر می دادند.
اما همچنان درب بر همان پاشنه قدیم می چرخید. مدیران اقتصادی کشور و مسئولان اداره امور مملکتی برنامه موثری برای تأمین معاش مردم نداشتند. سایه تحریم ها بیش از پیش بر سر ملت گسترانده می شد و هر از چند گاهی کشورهای قدرتمند غربی دایره تحریمهای اقتصادی را گسترده تر می کردند.
فساد اقتصادی همچنان در نهادهای دولتی و عمومی، کارایی فعالیت سازمانی را مخدوش می کرد.
قیمت ارز خارجی بویژه دلار و طلا به سرعت بالا می رفت، گاه بسیار بیشتر از رشد قیمت جهانی، در ایران افسار پاره کرده و می تاخت، بگونه ای که در پایان پاییز نصاب های جدیدی در افزایش قیمت ارز و طلا به ثبت رسید.
بازار به ستوه آمده بود، قیمت اجناس مورد نیاز بازار در فاصله بین هر بار خرید از تولیدکننده یا واسطه ها، اغلب افزایش قابل توجهی می یافت. رکود بر بازار ایران حاکم شده بود. افزایش روزانه قیمتها، حساب و کتابها را به هم ریخته و توان بازاریان را برای حفظ فعالیت اقتصادیشان تضعیف کرده بود و تنها در چنین شرایط عده ای اندک با ذخیره و انبار اقلام مورد نیاز جامعه و احتکار در بازار بهره می بردند.
کماکان دولت و دستگاههای نظارتی در ایجاد شرایط ثبات بازار ناتوان بودند و قیمت ارز هم به بی ثباتی اقتصادی دامن می زد.
تنها چند روز پس از آئین راه پیمایی ۲۲ بهمن در سالروز پیروزی انقلاب اسلامی و تبلیغات گسترده حول آن سپری شده بود که صداهای اعتراض بازاریان بلند شد. ابتدا در یکی دو پاساژ و چند بازار و بازارچه بازاریان یا کسب و کار را تعطیل کردند و یا دست به تجمعاتی زدند که شاید خود گمان نمی کردند به سرعت به سایر طبقات جامعه سرایت کند و علاوه بر تهران دهها شهر دیگر کشور را در بر بگیرد.
اقشار مختلفی از جامعه به یکباره خشم فرو خورده خود را فریاد زد و به خیابانها آمدند. تجمعات تبدیل به راهپیمایی هایی شد که در بسیاری از موارد به خشونت منتهی و تلفات و آسیب های جانی و مالی به جای گذاشت.
روزهای این اعتراضات در حال افزایش و فراگیری بیشتر می شد، اما در نخستین روزها، نه حجم حضور معترضین چندان چشمگیر بود و نه نیروهای امنیتی بطور جدی مقابله می کردند. به نحوی که تعداد کشته شدگان همچنان محدود بود تا دو روزی که وعده داده شده بود فرار رسید. روزهای ۱۸ و ۱۹ اسفند، فاجعه ای دردناک در تاریخ معاصر ایران رقم خورد.

ادامه دارد…