هر سال دریغ از پارسال

سال ۱۴۰۴ به پایان رسید. سال ۱۴۰۵ آغاز شده و نخستین ساعات سال نو سپری می شود. شاید امسال یکی از ناشادترین نوروزهای جامعه ایران معاصر رقم خورده باشد، چرا که از سالی پر از غم و اندوه به سالی جدید وارد شده ایم.

بخش نخست؛
سال ۱۴۰۴ حوادث مختلفی در ایران عزیز ما رخ داد. از ابتدای سال تهدیدات رئیس جمهور ایالات متحده علیه کشورمان تشدید شد و برنامه هسته ای ایران محور معادلات سیاسی دنیا بود. اسرائیل از سال قبل آن دو بار به کشورمان حمله کرد و بارها به ترورهایی در پایتخت و حتی شهرهای دیگر کشور اقدام کرد.
خرداد ۱۴۰۴ اما در میانه مذاکرات دیپلمات‌های ایرانی با نمایندگان رئیس جمهور ایالات متحده حمله گسترده هوایی به کیان میهن آغاز شد و روزهای پایانی خرداد تا روزهای نخست تیرماه به مدت ۱۲ روز آسمان ایران جولانگاه آخرین مدلهای هواپیماهای جنگنده اسرائیل و آمریکا شد. سنگین ترین بمب های سنگر شکن بر تأسیسات هسته ای ایران فرود آمد. هواپیماهای غول پیکر بمب افکن آمریکایی این تأسیسات را که سالها برای ساخت و توسعه آنها هزینه های گزاف شده بود، تخریب کرد.
تعداد قابل توجهی از دانشمندان هسته ای ایران، براحتی ترور شدند. با این وجود مردمی که منتقد شرایط بودند، حاضر نشدند در مقابل نظام حکمرانی کشور قرار بگیرند.
در روزهای نخست پس از جنگ، مسئولان تعریف و تمجید فراوان از مردم در تریبون های اظهار می داشتند که عدم تقابل مردم با نظام، رفراندوم تأیید عملکرد آنهاست و جامعه را شایسته خدمت رسانی بیشتر دانستند و خواستار تداوم حضور در صحنه مردمی بعنوان پشتوانه نظام شدند.
با گذشت مدتی، شعارهای مردم محور، آرام آرام رنگ باخت، آشتی ملی برقرار نشد، افراد در قدرت نظرات توصیه وار کارشناسان مستقل و چهره های سیاسی منتقد برنتافتند. قوه قضاییه پرونده های جدید برای منتقدین گشود، اقتصاد در سراشیبی ضعف قرار گرفت. ناترازی های آب و برق به اوج خود رسید و این در حالی بود که بیش از دو دهه مردم با قطع آب و برق مصرفی اماکن عمومی و خصوصی بیگانه بودند، بار دیگر انگار زمان به عقب برگشته و در دهه ۶۰ سیر می کردند که همراه با قطع مکرر آب و برق و استفاده از موتورهای ذخیره برق و تانکرهای ذخیره آب و باد بزن های دستی بار دیگر رایج شد.
تورم و گرانی اقلام اساسی و خوراک، پوشاک، بهداشت و درمان و غیره رکورد های جدید برجای گذاشت. حدنصابهایی که در نیمه دوم سال تسریع شد و شرایط زندگی مردم ایران سخت تر از قبل شد و هیچ راهکار اساسی برای جبران نقصان ایجاده شده در رفاهیات شهروندان ایرانی تدارک دیده نشد.
با مجلسی مواجه بودیم که در رأس برنامه های قانونگذاری خود، اولویت رفع اساسی مشکلات ملت پیش بینی نشده بود و تنگ نمودن عرصه و سنگین تر کردن فضای عمومی نتیجه برخی تصمیمات نمایندگان مجلس شورای اسلامی بود که حتی جو قالب بر تفکر نمایندگان چنین مجلسی قائل به همکاری با دولت و وزرا برای چاره جویی رفع مشکلات نبود اما در ملاء عام تظاهر به هماهنگی و هم فکری می کردند.
ادامه دارد…
نویسنده: سهراب فرشاد