۷ بازیکن تیم ملی فوتبال بانوان ایران پناهنده شدند

پس از آنکه چند مجری تلویزیونی صدا و سیما بازیکنان تیم فوتبال ایران را خائن و وطن فروش خطاب کردند تعداد هفت بازیکن این تیم از بازگشت به ایران امتناع کردند و در استرالیا پناهنده شدند.

کشور استرالیا میزبان جام ملتهای فوتبال زنان آسیا بود. در اولین دیدار تیم ملی ایران، بازیکنان از خواندن سرود ملی امتناع کرده بودند که با پیگیری های دستگاه های مسئول و اقدامات انجام شده در بازیهای بعدی نه تنها سرود خوانده شد بلکه با سلام نظامی به استقبال حریف رفتند.

اما برخی مجریان تندرو تلویزیون پس از بازی نخست با الفاظ ناشایست و تهدید آمیز در برنامه های پخش شده شبکه های سیما، باعث ایجاد جو ملتهب در تیم ملی شدند. همین کافی بود تا برخی بازیکنان از کشور میزبان درخواست پناهندگی کنند و ترامپ رئیس جمهور آمریکا هم مستقیماً ورود کند و اعلام نماید که اگر استرالیا در اعطای پناهندگی تعلل کند، ایالت متحده حاضر به پذیرش و اعطای پناهندگی به آنهاست.
بعد از اینکه ترامپ چند بار به موضوع تیم بانوان ایران و شرایط پیش آمده پرداخت، تعدادی از ایرانیان ساکن استرالیا هم درخواست پذیرش بازیکنان را مطرح کردند، دولت استرالیا به آنها پناهندگی داد، حتی اعلام شد سایر بازیکنان هم اگر نخواهند به ایران برگردند پناهندگی داده خواهد شد.

آنچه بدیهی است وضعیت این روزهای صدا و سیمای کم مخاطب جبلی و دار و دسته اش بدتر از گذشته است و بیش از هر زمان دیگری در دستان عده ای از مدیران و مجریان کم اطلاع و تند رو قرار گرفته است.
کسانی که نه زمان شناس هستند و نه اندکی به منافع ملی کشور پایبند. افرادی که قصد دارند تفکراتی بسته و عقب مانده را اشاعه دهند بی آنکه کمتر کسی آنها را باور داشته باشد.
در شرایط جنگی امروزه که کشورمان تحت شدیدترین حملات موشکی و هوایی تاریخ خود توسط آمریکا و اسرائیل قرار گرفته، صدا و سیما علیرغم توصیه های چهره های مطرح سیاسی کشور، همچنان دربها را به روی سلایق متنوع جامعه بسته است و ادامه دهنده تفکر گروهی از اصولگرایان تندرو است که حتی اکثریت اصولگرایان نیز آنها را قبول ندارند.

بالاخره این جنگ پایان می یابد اما مسئولین ارشد جمهوری اسلامی لازم است و حتی ضروری است در ساختار صدا و سیمای کنونی تغییرات اساسی را ایجاد کنند و به هر نحو ممکن اجازه حضور افراد از سایر سلایق در برنامه های تولیدی داده شود و فیلم ها، سریال ها، مستندها و برنامه سیاسی و تولیدات مختلف و برنامه های تأمینی مطابق خواست عموم جامعه عرضه شود و الا روند ریزش مخاطب در بزرگترین و تنها رسانه صوتی تصویری عمومی ایران که از پرهزینه ترین و پر بودجه ترین دستگاههای کشور است ادامه خواهد داشت و بر تنفر عمومی از چنین اظهار نظرهایی که هر از چندگاهی تکرار می شود، افزوده خواهد شد.

یادداشت؛ سهراب فرشاد